در نبرد سیاه کهنه خاک
هر دستی دراز
نام خود مینویسد
غبار حادثه
نصیب کدامین مشام میشود
تا اوراق سیاه تاریخ
آبی شود؟
آوازی اگر میفهمی
مولود هدایتی است
از اشکال صوری
آب و نان و آزادی
و نسیم و انتظار
بر خاک مصیبت زده
مینوازد
و گره از بال سیمرغ
میگشاید
در این گلآلودگی
بر صورت دشمن
نقابی از غنیمت جنگی ماست
ارسال شده در شعر | برچسبها: نبرد سیاه کهنه خاک
«,وقتی که در صحنه حق و باطل نیستی، هر جا که میخواهی باش، چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب نشسته باشی، هر دو یکیست.»
«هر کس مظلوم است، خودش ظالم را یاری کردهاست.»
«در مملکتي که فقط دولت حق حرف زدن دارد هيچ حرفي را باور نکنيد .»
«آنان که به هر ذلتی تن میدهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.»
«در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی میکنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬ میگریند»
