نوروز خجسته باد

رسید موكب نوروز و چشم فتنه غنود
درود باد بر این موكب خجسته، درود

بهار

فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردین بگسترد و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد.

درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز ورق در برگرفته و اطفال شاخ را به قدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده.

عصاره تاکی به قدرت او شهد فایق شده و تخم خرمایی به تربیتش نخل باسق گشته.

فکر نمی کنم در هیچ کجای این کره خاکی ما مراسمی برگزار شود که چون نوروز  ، تو  و من  ، مردمی که دور سفره هفت سین نشسته ایم ، با تمام گذشتگان خود در یک لحظه  در یک حالت ، در یک اتفاق شریک باشیم .  شعر و آواز گذشتگان نشانه خوب این اشتراک است .

باد نوروز سحرگه چو به بستان بگذشت
گل صد برگ برون رست ز پیراهن خار

انوری

آنها که  در مغز کوچک خود فکر سیاه نمودن سنت های سبز را می پرورانند ، چه کوچک آدمیان هستند که نمی دانند ، سبز بودن و سبز زیستن هنر است ، برگرفته از تاریخ است و مردان بزرگ که تعدادی از ایشان پیام تبریک خویش را از صدها سال پیش ، برای شما  می فرستند (چون سعدی و حافظ و فردوسی و عطار و خیام و …. ) سبز بودند و سبز زیستند و سبز ماندند و برای سیاهی پایانی است.

بنفشه مژده نوروز میدهد ما را
شكوفه را ز خزان و ز مهرگان خبریست

پروین

سال هشتاد و هشت  به پایان خود نزدیک است و سالی نو آغاز میشود ، سال هشتاد و هشت سالی پر حادثه بود ، حوادث تلخ و شیرین بسیار داشت ، چون خوب بنگریم تمام حوادث تلخش نیز شیرین بود و آغازی بود برای پایان دادن به سیاهی و این خود شیرینی این سال بود و این سال در تاریخ جاودانه خواهد بود .

ز كوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت كن
كه قارون را غلط ‌ها داد سودای زراندوزی

حافظ

و اما سال تازه ، سال صبر و استقامت سبزی است  که صدای گام هایش به گوش میرسد  و حتما سالی پر از پیروزی خواهد بود . چون نماد آن سبز بودن است و سبز را شکستی نیست .

عید قدم مبارك نوروز مژده داد
كامسال تازه از پی هم فتح‌ها شود

خاقانی

می گویند زمان رسمی شدن ساسانیان  مدتی و آغاز اسلام نیز مدتی ، خشک مذهب ها و کوچک مغزان نوروز را حرام کردند ، و آن را شرعی نمی دانستند ، چون نتوانستند در برابر اندیشه سبز بودن مردم سبز اندیش زمان مقاومت کنند باز هم این سنت را  به ناچار پذیرفتند که نوروز را نمی توان سیاه نمود .

بگوی نوبت نوروز و ساز عید بساز
كه رفت روزه و هنگام عید باز آمد

بگیر جامه و جامم بده كه واعظ شهر
قدح گرفت و ز وعد وعید باز آمد

بیار باده كه هر كو بشد ز راه سداد
بكوی میكده رفت و سدید باز آمد

فلك نگین سلیمان بدست آنكس داد
كه از تتبع دیو مرید باز آمد

خواجوی کرمانی

و خیام آن بزرگ مرد نجوم و شعر چه خوش می گوید :

بر چهره گل نسیم نوروز خوش است
در صحن چمن روی دلفروز خوش است
از دی كه گذشت هر چه گویی خوش نیست
خوش باش و ز دی مگو كه امروز خوش است

خیام

بهتر است اکنون که بوی بهار میاید ، از باده سرمست شویم و به نوای بلبلان و شکوفایی طبیعت بنگریم که فردا ز خاک ما کوزه ها کنند .

چون نافه گشاد باد نوروز
بشكفت بهار عالم افروز

از شبنم گوهرین شمایل
آراست، گلوی گل، حمایل

نازك تن لالهء دل افروز
لرزنده شد از نسیم نوروز

دهلوی

و سعدی که می گوید  اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب برای همان کوچک مغزان زمانه که شرع را خود میسازند و قرآن را به منفعت خویش تفسیر می کنند چنین می گوید :

آدمی نیست كه عاشق نشود وقت بهار
هر گیاهی كه به نوروز نجنبد حطب‌ست

سعدی

و اما از آنان که اکنون پیش ما نیستند  به ویژه ندا هایی که به سرانگشت باز زمانه شهید شدند و خون پاکشان بر زمین ایران ریخت یادی کنیم .

که شهریار  تبریزی می گوید به وقت بهار ، موقع باز شدن گل نوروزی  ، آن زمان که باد نوروزی وزید ز ما نیز یادی کنید .

بایرام یلی، چارداخلاری ییخاندا

نوروز گلی ، قار چیچکلی چیخاندا

آغ بولو تلار کوینکلرین سیخاندا

بیزدن ده بیر یاد ایلیه ن ، ساغ اولسون

شهریار

…….. نوروزتان سبز ، هر روزتان سبز

باد بر تو مبارك و خنشان
جشن نوروز و گوسپند كشان

رودکی